..::طاعون زدگی::..

عطر کافور می آید ، فاتحه هایتان را آماده کنید

برو...

ق.ن: طاعون دارد تمام تنم را می گزد.تو می روی .اگر می توانی ، از بند وجودم بگریز !

دیگر به آهک مبتلا شدی .

تمام این شهر را قرنطینه کرده اند .

من طاعون خیارکی ندارم .تب ندارم . فقط تو را کم دارم...

مرا اینجا هم بخوانید. 

مثلا شعر :

 

می خواهی بروی

                          برو

نه من دیگر توان ایستادن دارم

نه این راه مجال پنهان شدن

اما ...

        تضمینی نیست روزی که برگردی

        این کوره راه

         خیابان یک طرفه ای نباشد

                     و انتهای بریده اش یک کافی شاپ مدرن !

برو

این آبادی هم 

روزی به شتاب دنیا مشکوک می شود

و شاید

برای دهکده ی جهانی

درختان دیجیتالی اختراع کند !

و دیش های ماهواره

از قصه های شب یلدا واجب تر شود ...

برو

شاید روزی من هم

مثل زنهای قرن بیست و یکم

به جای چار قد بلند

نواز باریکی را دور سرم بپیچم

 اما نه ! 

آن وقت شاید

تو از زنان موطلایی و چشم سیاه

خسته شده باشی

قهوه ی اسپرسو دلت را بزند    

و هوای

چای و نور ِ زرد ِ لامپ رشته ای را بکنی

پس تا آن وقت

من با تمام نیرویی که

در نگاه زنانگی ام مانده

چشم انتظار خستگی ات می نشینم

و گوشهای آبادی ام را

به روی فحاشی عصر ارتباطات می بندم

تا هوس نکند

به بی تابی ام پشت کند

         این مخده

                     تا ابد

                           تکیه اش را به کسی نخواهد داد

                           تا تو خستگی ات را

                                                         به رویش بتکانی...

 

 

     پ . ن :تو به بغضم چسبیده ای ، گریه نمی کنمت از من جدا نشوی ، در گلویم بمان و خفه ام کن...

  
نویسنده : معصومه آرزومندی ; ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱۱/۱٤
تگ ها : طاعون زدگی