..::طاعون زدگی::..

عطر کافور می آید ، فاتحه هایتان را آماده کنید

نوستالژی عطر ِ تو

شب و تنهایی و صدای آواز

دلتنگی بی تعریفی که

سر منشأش ،  انتهای خفتگی وجدانی است

که ساعت زنگی بیدار شده اش

می نوازد

بنواز !

من به باورهات اعتقادی ندارم

به تکرار هایم محتاجم

به گردشی در نوستالژی عطر ِتو

هر روز حوالی 5 عصر 

                              محتاجم

نفس هام را

از خاطره ی سیگارت شارژ می کنم

بگذار بنوازد

این ساعت اگر

میلیاردها سال نوری بنوازد

من به عطشی دچارم

که سیرابی اش

با حضور سر انگشتانت

میسّر می شود

می دانم

خوب ِ خوب می دانم

گوشه ی چشمانت

جایگاه حضور من است

تلاش هایت

برای مخفی کردنم

راه به جایی نمی برد

هر روز صبح

با من از خواب بیدار می شوی .....

نیازی به پنهان کردن نیست

پیراهنت خیس ِ اشک های من است...

  
نویسنده : معصومه آرزومندی ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/٢٩
تگ ها : نوستالژِی