..::طاعون زدگی::..

عطر کافور می آید ، فاتحه هایتان را آماده کنید

از قصه های علی و پریچهر

قبل از نوشت : روایت های علی و پریچهر یک سری ماجرای عاشقانه است که توی گوگل پلاسم می گذارمشان . که حالا دلم خواست یکی اشان را گذارم اینجا . که به حق می دانم ارزش ادبی ندارد که از قبل ببخشیدم.

 

داشتم موهایم را توی آفتاب شانه می کردم . دلم تنگ بود . دلتنگی که به آدم عارض می شود ، روز روشن کانه شب ِ تاریک ِ بی چراغ می شود . آدم دلتنگ به هر ساز ِ خوش نوایی گریه سر می دهد . 
شما گفتید : پریچهر
من گریه کردم . نه که صدای ِ شما گریه دار باشد ، یا کدورتی از شما به دل ِ من باشد ،نه . دلم گرفته بود و صدای ِ دلبرانه اتان آتش زد به دل .
دستپاچه شدید ، هول کردید . گمانم ترسیده بودید . خیال کردید که مریض شده و تب کرده ام . با پای برهنه دویدید توی ِ حیاط و من گریه ام بیشتر و بیشتر شد . 
گفتید : پریچهر ، چی شده ؟ کجایت درد می کند ؟
دست گذاشتید روی جبین ام که حرارت بدنم را امتحان کنید.
هی مدام می گفتید : پریچهر جان چی شده ؟ 
صدای ِ مردانه اتان ، هیبتش را نداشت . عین بچه های کوچکی که خوف کرده باشند از چیزی و کسی . 
توی ِدلم یک بازار شلوغ بود که هی هم می خورد و من گریه ام بیشتر می شد . نشستم کف ِ حیاط و دست گذاشتم روی چشم هام و گریه کردم . 
شما گیج شده بودید . من که حرف نمی زدم و اشک می ریختم و شما کلافه تر می شدید . یک دم فکر کردم که جنی شده باشم اما بعد ملتفت شدم که دلتنگم .
گفتید : پریچهر جان ، علی بمیرد بگو چی شده . من که مردم از دل ناگرانی .
سرم را بالا آوردم . نگاهتان کردم . توی ِ چشمهایتان نم بود . 
گفتم : وهم برم داشته از صبح اگر شما نباشید چه کنم  . و دلتنگم کرده .
و باز گریه کردم .
و مدتی همینطوری من گریه کردم و شما نگاهم کردید . مدتی بعد رفتید چادر و چارقد مرا آوردید و گفتید : بلند شو برویم بیرون . 
دست ِ مرا گرفتید بردید بیرون و از بساط ِ روی ِ چرخ دستی آقا ابراهیم بستنی فروش برام بستنی زعفرانی خریدید و گفتید : دیگر نبینم گریه کنی ها ! علی هیچ وقت پریچهرش را تنها نمی گذارد . ملتفتی که بانو.
 گفتم : چشم

  
نویسنده : معصومه آرزومندی ; ساعت ۱۱:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/٩
تگ ها :